Nigdy nie byłem egzaltowaną panienką, marzącą o zakochaniu się w kimś tak absolutnie wyjątkowym, jak wampir, więc nie mogę wypowiadać się w ich imieniu. Mogę natomiast opisać własne wrażenia po kilkakrotnym obejrzeniu  – a zwłaszcza wysłuchaniu – „Wilczego Księżyca” (koleżanka twierdzi, że to syndrom sztokholmski😄).

Nie uważam tego musicalu za całkiem zły. Więcej – to jest bardzo dobre przedstawienie, biorąc pod uwagę z jak jałowego materiału go zrobiono. Jest to jednak wyłączną zasługą aktorów, wyciskających ze skryptu sztuki o wiele więcej, niż w nim naprawdę jest. W rzeczywistości nie mają dużo do grania. Każdy z nich ratuje własną kreatywnością schematyczne i blade charakterologicznie postaci bohaterów, usiłując wydobyć z nich jakiekolwiek wyróżniające cechy i emocje.

Role i dialogi napisane są bardzo grubą kreską i tak jednowymiarowe, że cała dramaturgia spektaklu sprowadza się do ciężkawego komiksu musicalowego – i to czarno-białego…

Widać gołym okiem, że ekipa autorska nie miała doświadczenia w tworzeniu musicali i nie potrafiła przewidzieć, jak ich pomysły przełożą się na konstrukcję dramaturgiczną całości i stronę wizualną spektaklu, a tym bardziej, jak będzie to odbierane przez widzów. Prawdopodobnie każda z osób (scenarzystka, reżyserka, choreograf, scenograf) miała swoją wizję i realizowała ją, nie dbając o spójność tych pomysłów we wspólnym dziele. Efektem braku dopracowanej koncepcji jest przypadkowość.

Spektakl przypomina zupę z gwoździa (najlepszy na wampiry!). Do pustego fabularnego kotła nawrzucano mnóstwo motywów – lepszych i gorszych. Wszystko, co było pod ręką i wpadło do głowy, albo akurat pojawiło się w telewizji. Okruchy z amerykańskich seriali, komiksów, tradycyjnych baśni, mitologii słowiańskiej, popowych teledysków, klasycznej literatury grozy, młodzieżowych powieści fantasy, czy banały z social mediów – powstał chaotyczny misz-masz dla wszystkich, czyli konkretnie dla nikogo. Brak zdefiniowanego odbiorcy skutkuje dryfem koncepcyjnym. Nie przyjęto żadnych założeń np. „co chcemy osiągnąć”, jaki musical zrobić”. Raczej dominowała zasada: „dajemy wszystko, co wyda nam się fajne”.

W dodatku całość sprawia wrażenie niedokończonej produkcji. Jakby zabrakło czasu na ujednolicenie projektu, ostrą selekcję wrzuconych pomysłów i wypracowanie mniej rażącego banałem przesłania.

Scenariusz – niestaranny i niekonsekwentny – przypomina Wisłę w upalne lato. Składa się głównie z mielizn i łach, które aktorzy z wielkim zaangażowaniem usiłują jakoś „ograć’, aby nie kłuły w oczy i uszy. Nie zawsze się udaje, bo co można zrobić np. z ze sceną biegania ze szpadlami i kopania dołków pod tzw. „sercem pierwszego upiora”, zwisającym w kilku częściach nad sceną. Aktorzy trafnie nazywają je „imbirem” (ma kształt korzenia tej rośliny). Innym przypomina powiększone kawałki trupa w bandażach, znane z farsy „Rodzina Kerwoodów”. Tam były śmieszne, tu – nie.

Domyślam  się, że umieszczenie w centralnym punkcie sceny tak tandetnego elementu miało na celu dyskredytację jego znaczenia, podkreślenie, że naiwni (głupi?) ludzie wierzą w takie bzdury, ale żadnego uzasadnienia tej hipotezy nie znajdziemy w akcji, czy dialogach.

Znalezienie spójności akcji i działań bohaterów (boję się użyć w tym przypadku określenia logika) z reguły skazane jest na niepowodzenie. Niektóre elementy wydają się niepotrzebnie, ponieważ nic nie wnoszą lub są niejasne, np. dlaczego taksówkarz Roman ma krakowski akcent? Żart? W jakim celu? Równie dobrze mógł mówić po śląsku – nic by to jednak nie zmieniło, bo uzasadnienia w sztuce nie ma.

Prawdopodobnie założenie było takie, że ma to być nowatorska i oryginalna forma musicalu opartego na wymieszaniu elementów współczesnego świata realnego i fantastycznego (literacko-filmowo-popkulturowego) i stworzenie z niego struktury przypominającej obecne social media, gdzie kicz miesza się z klasyką, bezkrytyczna młodzieńcza naiwność ze zblazowaniem rutyniarzy (influencerów?) i pobłażliwością przedstawicieli pokoleń X i Y dla tych bzdurnych treści.

Autorzy próbowali skumulować wszystkie te cechy w zaledwie kilku wykreowanych bohaterach, stanowiących dwa zupełnie różne światy. Powstała sztampowa dychotomia – intrygujące i inteligentne wampiry kontra nudni i tępawi ludzie w miasteczku, którego nazwa, Zamczysko, miało się chyba kojarzyć z zakutymi pałami.

Ze schematu wyłamują się jedynie Sara i Klara, czyli tryskające energią wcielenia młodości. Żaden z dorosłych Zamczyszan nie zasłużył na zaufanie dziewczyn i IQ powyżej 70. Nie ma autorytetów, są tylko dziadersi, nawet jeśli stosunkowo młodzi. Wyszło mdło i schematycznie. Dokładnie tak, jak wygląda to w social mediach, gdzie wg „zetek” ludzie dzielą się na tych, którzy używają aplikacji randkowych i całą żałosną resztę.

Czwórka wampirów nawiedzających Zamczysko staje się

Sara i Klara to prawdziwe panny z wilka – pierwsza zakochuje się w wampirze Darku, zwanym Drakulą (baaardzo dowcipne…), a druga w wampirzycy Carmilli. I ta relacja jest zdecydowanie najciekawszym dramaturgicznie wątkiem fabuły. Po pierwsze jest intrygująca (bo to, że Sara zadurzy się w tajemniczym Darku jest oczywiste od początku), po drugie zagrana jest niezwykle przekonująco, a co najważniejsze została sensownie zakorzeniona w konstrukcji sztuki i podkreślona muzyką.